Er is de laatste dagen heel wat te doen geweest over het einde en het begin van het schooljaar oftwel, vanuit een positievere invalshoek voor heel wat leerlingen, het begin en het einde van de lang verwachte grote schoolvakantie.

Enerzijds zijn er in de media nogal wat verontwaardigde reacties aan bod gekomen van ouders op de examenregeling in verschillende secundaire scholen. Deze ouders klagen over het feit dat in een aantal scholen de zomervakantie voor de leerlingen de facto vandaag of morgen reeds begint. Deze scholen houden hun jaarlijkse deliberaties en dat gebeurt inderdaad het best in een leerlingenvrije school. Ik kan me voorstellen dat dit perspectief de betrokken leerlingen zelf wél bevalt, na de stress van examens smaakt de rust en de afwezigheid van controle door ouders en school de jongeren meestal bijzonder goed.

Hun ouders van hun kant maken zich vaak zorgen over de afwezigheid van die controle, omdat ze zelf moeten werken en moeilijk opvang georganiseerd krijgen voor hun kinderen. Ik begrijp ook die zorg, de combinatie van de lange schoolvakantie en de vaak veel kortere verlofperiode van werkende mensen, bezorgt de ouders sowieso al wat hoofdbrekers. Heel wat ouders vragen zich dan ook af of de school niet moet zorgen voor opvang tijdens de deliberatieperiode.

Dit kan wel een terechte vraag lijken, maar tegelijk vind ik dat we moeten oppassen om niet elke maatschappelijke nood die zich stelt, in dit geval rond de combinatie van arbeid en gezin en de opvang tijdens de schoolvakanties wanneer de ouders moeten werken, om niet elke maatschappelijke nood te doen uitmonden in een nieuwe zorgvraag aan het onderwijs. Als scholen op het moment dat de leerkrachten volop in overleg zijn over de beoordeling van hun leerlingen een zinvolle opvang van leerlingen moeten voorzien, dan ontbreken daarvoor de mensen en middelen. Vooral als we van die opvang wat meer willen maken dan gewoon "de tijd te doden". Bovendien - en dat zouden sommigen vergeten - is dit geen nieuwe situatie, vroeger hadden leerlingen ook al vaak vrijaf tijdens de week na de examen. Ik denk dat vooral anders gereageerd wordt op deze regelingen. Omdat de werkdruk en de arbeidsregeling van de gezinnen zodanig veranderd zijn. Maar ook omdat ouders meer dan vroeger zich zorgen maken over wat hun kinderen uitspoken tijdens die vrije dagen, een groter gevoel van onveiligheid hebben. Wat opnieuw aantoont dat het gaat over een bredere maatschappelijke nood.

Ik denk dat de regelgeving die mogelijk maakt dat tijdens het schooljaar een beperkte periode vrijgemaakt wordt om op een degelijke manier de prestaties en vooruitgang van leerlingen te beoordelen, zeker behouden moet blijven. De leerlingen hebben recht op een weloverwogen en eerlijke beoordeling van hun prestaties. Ook de ouders zijn meer dan overtuigd van het belang van een kwalitatieve beoordeling, dat blijkt bijvoorbeeld uit het toenemend aantal betwistingen over de beslissingen van de delibererende klassenraden.

Kortom er stelt zich een probleem omtrent de opvang van leerlingen van secundaire scholen in de deliberatieperiode. Ik denk dat het in de eerste plaats gaat over leerlingen van de eerste graad. Maar we mogen de oplossing niet verwachten van de scholen alleen.

Tegelijk staat het normaal verloop van begin en einde van het schooljaar onder druk omwille van een ander probleem. Opnieuw blijken sommige ouders de laatste en eerste dagen van het schooljaar te zien als een soort facultatieve schooldagen? Zij nemen zich de vrijheid om eind juli reeds op vakantie te vertrekken, zelfs voordat de rapporten uitgedeeld worden, om pas enkele dagen na 1 september terug te keren. Het gaat tegen het belang van de leerlingen in om hen weg te houden van deze belangrijke momenten in het schooljaar. Dit soort luxeverzuim staat in schril contrast met de klachten over de vrije dagen van leerlingen na de examens.

Een actuele vraag aan Frank Vandenbroucke vind je hier.